Όταν αρχίζεις να θυμάσαι...

Όταν αρχίζεις να θυμάσαι πως τίποτα δεν είναι είναι σταθερό, τα πάντα μπορεί να αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή.
Όταν αρχίζεις και θυμάσαι πως δε θα έχεις πολλές ευκαιρίες να ζήσεις και να περάσεις καλά.
Όταν αρχίζεις να θυμάσαι ότι πρέπει να είσαι χαρούμενος για τα καλά που έχεις και να μην γκρινιάζεις και στενοχωριέσαι γι’αυτά που δεν έχεις και μπορεί να μην τα αποκτήσεις ποτέ.

Οι θερμοκρασίες το τελευταίο τριήμερο δεν ήταν φυσιολογικές για την εποχή επίπεδα. Όλοι στοιβαγμένοι σαν τα ποντίκια στα πολυτελή σπίτια μας με τα αρκοντίσια και τους ανεμιστήρες περιμένουμε να δροσίσει. Είδαμε και πώς το γειτονικό βουνό από πνεύμονας πρασίνου και σπίτι της ζωής μετατράπηκε σε Μόρντορ με τα ηφαίστεια να αναβλίζουν λάβα και το κακό μάτι χωρίς έλεος να σκοτώνει.Δε σκότωσε το Μον Παρνές βέβαια γιατί η συντροφιά πολέμησε το μάτι και το έστρεψε αλλού.


Εγώ από την άλλη, να ψήνομαι στον πυρετό γιατί τα καταραμένα τα αρκοντίσια μου έδωσαν δροσιά και θέλησαν να την πάρουν πίσω. Μάλλον δεν ήμουν πολύ καλός μαζί τους.
Θυμήθηκα που ήμουν νευριασμένος τις προηγούμενες ημέρες με τον εαυτό μου και τους γύρω μου και σκέφτηκα τα ευγενικά σχόλια των συνελλήνων bloggers. Κατάλαβα πόσο ωραία είναι να είσαι καλά και να μην είσαι μεμψίμοιρος, να μην ξεχνάς τα καλά που σου έχουν δοθεί. Ο ανοδικός πυρετός άρχισε να ανεβάζει και την εκτίμηση στο πόσο όμορφα είναι τα πράγματα όταν έχεις τη δυνατότητα να συμμετέχεις στο παιχνίδι της ζωής. Η Αμαλία δε μπόρεσε να συμμετέχει και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι στον κόσμο μας δε μπορούν. Αγωνίζονται με αντίπαλο το χρόνο να αποκτήσουν κάτι που εμείς το έχουμε αλλά το λησμονούμε συχνά.Αυτοί οι συμπολίτες μας είναι τραγικές αλλά επαναστατικές φιγούρες γιατί έχουν θάρρος και πίστη στη ζωή. Σου θυμίζουν απλές και διαχρονικές αλήθειες που εσύ αρχίζεις σιγά σιγά να τις ξεθάβεις.
Η πίστη στη ζωή είναι σαν τις κλειδωμένες φωτογραφίες στο ντουλάπι σου που τις ανακαλύπτεις όταν πας να συμμαζέψεις και πέφτεις πάνω τους. Τις ξεσκονίζεις, τις παρατηρείς και δακρύζεις , τις τοποθετείς πάλι στο πρώτο ράφι...

Ξέχασα και νευρίασα

Τον τελευταίο καιρό είμαι νευριασμένος, όχι μόνο με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό μου. Το κακό είναι ότι δεν ξέρω αν αυτή η οργή είναι φυσιολογική ή αν είναι αρρωστημένη κατάσταση. Οι έφηβοι είναι οργισμένοι και σύμφωνα με τους ψυχολόγους είναι απόλυτα φυσιολογικό. Έρχονται καθημερινά σε σύγκρουση με τον εαυτό τους και την κοινωνία, με τα αισθήματα τους.

Εγώ όμως παρόλο που έχω περάσει ηλικιακά το βήμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση νιώθω ακόμα να είμαι στο στάδιο της εφηβείας. Δεν ξέρω αλλά έχω την αίσθηση ότι ποτέ δε θα ξεκολλήσω από αυτό, νομίζω πως όταν έπρεπε να ήμουν έφηβος δεν ήμουν και τώρα ως τιμωρία θα πρέπει να μη μεγαλώσω ποτέ. Να σας πω την αλήθεια δεν πιστεύω πως έζησα την παιδική μου ηλικία. Πάντα προσπαθούσα να είμαι κάτι έξω από αυτό που έπρεπε φυσιολογικά να ήμουν. Για παράδειγμα όταν μικρός ήθελα ένα παιχνίδι σπάνια το ζητούσα γιατί ήξερα-δεν ξέρω πώς –ότι δεν ήταν σωστό να παραδινόμαστε στα θέλω μας και με κάποιο τρόπο ήξερα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου την έννοια του καταναλωτισμού.

Αλλά ας περάσουμε στο τώρα.Είμαι νευριασμένος με μένα γιατί είμαι έρμαιο του χρόνου, δεν κάνω καμία προσπάθεια να ζήσω, απλώς υπάρχω όπως ένα λουλούδι που φυτρώνει γιατί ο αέρας μετέφερε το σπόρο ή η μέλισσα τη γύρη.

Είμαι νευριασμένος με τους γονείς μου. Με τη μητέρα μου που είναι συνέχεια δυστυχισμένη γιατί πέρασε τα 50. Και πριν από αυτά ποτέ δεν την είδα χαρούμενη. Είμαι νευριασμένος με τον πατέρα μου που καπνίζει, που κάθεται συνέχεια σε ένα καναπέ και αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς τα κανάλια. Με τον αδερφό μου που δεν ξέρει τι θέλει από τη ζωή του, με τους φίλους μου που με πληγώνουν και δε με αγαπάνε όσο εγώ θέλω, με τους συνανθρώπους μου χαμογελάνε ψεύτικα και βιαστικά.

Πάνω από όλα είμαι νευριασμένος με την αγάπη που έχει αργήσει. Θα μου πείτε έκανα κάτι για να είμαι αντάξιος της; Όχι βέβαια την προσπερνώ και με προσπερνά και αυτή. Έτσι είναι αυτά, στον κόσμο μας δεν υπάρχουν μαγικά.

Τις προάλλες έβλεπα στην τηλεόραση το τελευταίο επεισόδιο μιας δημοφιλούς σειράς. Από την τηλεοπτική αυτή σειρά μου άρεσαν δύο ατάκες: Όταν αντίκρισε ένας ήρωας τα χαρτονομίσματα και είπε: « Μα τελικά κοιτάξτε τα είναι μόνο μοβ, πράσινα και κίτρινα». Πάντα τα έβλεπε ως μέσα για την ευτυχία αλλά ποτέ δεν τα είχε δει ως κατασκευάσματα πολύχρωμα και χάρτινα. Η άλλη ατάκα είναι αυτή του τελευταίου επεισοδίου όπου ο κεντρικός ίσως ήρωας ο οποίος είναι φοιτητής και όλη του τη ζωή την είχε περάσει μίζερα μπροστά από μία τηλεόραση λέει: «Νόμιζα σε όλη τη ζωή μου ότι τα πιο ωραία, τα πιο συναρπαστικά πράγματα συμβαίνουν μέσα στο γυαλί αλλά τώρα κατάλαβα ότι η αληθινή ζωή βρίσκεται έξω από αυτό». Ομολογώ ότι η παραπάνω έκφραση είναι κοινότοπη αλλά πόσοι είναι αυτοί που έχουν ξεχάσει να ζήσουν και πόσοι είναι αυτοί που νομίζουν ότι ζουν; Μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ δυστυχώς...