Ξέχασα και νευρίασα

Τον τελευταίο καιρό είμαι νευριασμένος, όχι μόνο με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό μου. Το κακό είναι ότι δεν ξέρω αν αυτή η οργή είναι φυσιολογική ή αν είναι αρρωστημένη κατάσταση. Οι έφηβοι είναι οργισμένοι και σύμφωνα με τους ψυχολόγους είναι απόλυτα φυσιολογικό. Έρχονται καθημερινά σε σύγκρουση με τον εαυτό τους και την κοινωνία, με τα αισθήματα τους.

Εγώ όμως παρόλο που έχω περάσει ηλικιακά το βήμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση νιώθω ακόμα να είμαι στο στάδιο της εφηβείας. Δεν ξέρω αλλά έχω την αίσθηση ότι ποτέ δε θα ξεκολλήσω από αυτό, νομίζω πως όταν έπρεπε να ήμουν έφηβος δεν ήμουν και τώρα ως τιμωρία θα πρέπει να μη μεγαλώσω ποτέ. Να σας πω την αλήθεια δεν πιστεύω πως έζησα την παιδική μου ηλικία. Πάντα προσπαθούσα να είμαι κάτι έξω από αυτό που έπρεπε φυσιολογικά να ήμουν. Για παράδειγμα όταν μικρός ήθελα ένα παιχνίδι σπάνια το ζητούσα γιατί ήξερα-δεν ξέρω πώς –ότι δεν ήταν σωστό να παραδινόμαστε στα θέλω μας και με κάποιο τρόπο ήξερα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου την έννοια του καταναλωτισμού.

Αλλά ας περάσουμε στο τώρα.Είμαι νευριασμένος με μένα γιατί είμαι έρμαιο του χρόνου, δεν κάνω καμία προσπάθεια να ζήσω, απλώς υπάρχω όπως ένα λουλούδι που φυτρώνει γιατί ο αέρας μετέφερε το σπόρο ή η μέλισσα τη γύρη.

Είμαι νευριασμένος με τους γονείς μου. Με τη μητέρα μου που είναι συνέχεια δυστυχισμένη γιατί πέρασε τα 50. Και πριν από αυτά ποτέ δεν την είδα χαρούμενη. Είμαι νευριασμένος με τον πατέρα μου που καπνίζει, που κάθεται συνέχεια σε ένα καναπέ και αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς τα κανάλια. Με τον αδερφό μου που δεν ξέρει τι θέλει από τη ζωή του, με τους φίλους μου που με πληγώνουν και δε με αγαπάνε όσο εγώ θέλω, με τους συνανθρώπους μου χαμογελάνε ψεύτικα και βιαστικά.

Πάνω από όλα είμαι νευριασμένος με την αγάπη που έχει αργήσει. Θα μου πείτε έκανα κάτι για να είμαι αντάξιος της; Όχι βέβαια την προσπερνώ και με προσπερνά και αυτή. Έτσι είναι αυτά, στον κόσμο μας δεν υπάρχουν μαγικά.

Τις προάλλες έβλεπα στην τηλεόραση το τελευταίο επεισόδιο μιας δημοφιλούς σειράς. Από την τηλεοπτική αυτή σειρά μου άρεσαν δύο ατάκες: Όταν αντίκρισε ένας ήρωας τα χαρτονομίσματα και είπε: « Μα τελικά κοιτάξτε τα είναι μόνο μοβ, πράσινα και κίτρινα». Πάντα τα έβλεπε ως μέσα για την ευτυχία αλλά ποτέ δεν τα είχε δει ως κατασκευάσματα πολύχρωμα και χάρτινα. Η άλλη ατάκα είναι αυτή του τελευταίου επεισοδίου όπου ο κεντρικός ίσως ήρωας ο οποίος είναι φοιτητής και όλη του τη ζωή την είχε περάσει μίζερα μπροστά από μία τηλεόραση λέει: «Νόμιζα σε όλη τη ζωή μου ότι τα πιο ωραία, τα πιο συναρπαστικά πράγματα συμβαίνουν μέσα στο γυαλί αλλά τώρα κατάλαβα ότι η αληθινή ζωή βρίσκεται έξω από αυτό». Ομολογώ ότι η παραπάνω έκφραση είναι κοινότοπη αλλά πόσοι είναι αυτοί που έχουν ξεχάσει να ζήσουν και πόσοι είναι αυτοί που νομίζουν ότι ζουν; Μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ δυστυχώς...